Blog

Vanaf 1 augustus a.s. hang ik samen met 43 andere kunstenaars op een poster achter het raam van het stadhuis in Wageningen. Dit is mijn tekst:

Ik heb me nog nooit zo sereen gevoeld als tijdens de lockdown. Dat er iets groters is dan de papieren wereld die we gemaakt hebben, stemt me hoopvol. Dat een virus alle leven op scherp zet, dat alles waar je aan gewend was wordt bevraagd, wat wegen schoonveegt, van winkelen een spannende strooptocht maakt. Natuurlijk is er die grimmige kant. Een wereldbol die haar bewoners afwerpt, wat is dat voor een wereldbol. Zo zie ik het letterlijk voor me. En dat de vliegtuigen alweer vol zitten en de theaters leeg zijn is een schandaal waar we de rekening ook nog van krijgen. Altijd die knieval voor geld, voor toerisme. Wat ik ook zie is dat er mensen, zelfs kinderen zijn die gek worden van doodsangst, mensen die hun leven lang al met angsten worstelen hebben er een nieuwe vijand bij. En dat oude, weerloze mensen in tehuizen werden opgesloten is ook een schandaal. Terwijl ze zelf zeiden dat ze ergens aan dood moesten gaan. Het is nooit bij me opgekomen om bij mijn alleenstaande dementerende moeder weg te blijven uit angst om haar te besmetten. Zelf denkt ze er net zo over. Veel mensen denken hetzelfde. Ik zie zoveel positiefs. Toen de uitbraak begon was het alsof ik een holle opening in mijn hoofd kreeg waardoor ideeën en invallen zich bij mij naar binnen konden laten vallen. Het luik is inmiddels alweer halfdicht. Ik hoef ook geen speciale behandeling. Ik kan met weinig toe. Dit is een tijd waarin kunstenaars kunnen laten zien dat er een andere manier van leven bestaat. Dat er zoiets is als tussen de regels, loze tijd, de dierenwereld, fantasie. En dat ook de duisternis fascinerend kan zijn, zoals de dans van al die mensen om elkaar heen, de blikken van verstandhouding, het stiekeme gelach.